جوابیه استاد شجریان به اهانت امیر عاملی

-----  جوابیه استاد شجریان بهاهانت امیر عاملی

 
در پی اهانت امیر عاملی به استاد شجریان توسطانتشار شعری در خبرگزاری
فارس ، توجه شما را بهمتن این شعر و همچنین جواب استاد شجریان به این
شعر جلب می نماییم:

خبرگزاری فارس، سرودهامیرعاملی علیه محمدرضا شجریان را منتشر کرد.
در مقدمه این شعر آمدهاست: « در پاسخ به منافقانی که می‌خواهند با صدای
سوخته‌ شجریان ، مردمایران را تحقیر ‌کنند؛ مردمی که سرافراز و عاشقند
مردمی که از جنسشقایقند.


گم شدی آوازه خوان پیرما                      گم شدی آخر به زیر دست وپا

کرد بیگانه تو را ابزارخویش           خود شدی تا نور حق دیوار خویش

ربنایت چون خودت از یادرفت           خیل شاگردان، هلا! استاد رفت

رفته‌ای از پیش ماها دورحیف            در سر پیری شدی مغرور حیف

مطرب عهد شبابم بوده‌ای                               مزه نان و کبابم بوده‌ای

خوب می‌خواندی صدایت خوببود         بعد تاج اصفهان مطلوب بود

می‏زدی چه چه برای شیخ وشاب           با نوای تار و تنبور و رباب

هست ساز اینک ولی آوازنیست          یک در گوشی به سویت باز نیست

تا نپیوندی عزیزم برزوال               کاشکی بودی مرید اعتدال

مکر آمریکا تو را منفورکرد            زرق و برق غرب چشمت کور کرد

چونکه پیراهن دو تا شدبد شدی          مثل آن مطرب که بد می‌زد شدی

«
سایه»ات فرموده بودآوازه‌خوان                        که مرید پیردل باش وبمان

لیک ‌ای مطرب دریغا کهغرور             کرد از مردم تو را صد سالدور

وقت پیری ناز کردی باهمه               ناز را آغاز کردی با همه

ناز کم کن سوی ملت بازگرد            کم بگو از یأس ای استاد زرد»


 
جوابیه استاد شجریان:

 
مطلع گردیدم که این بندهرا مور خطاب قرار دادید.

با اینکه از فن شعرسرایی بهره چندانی ندارم لیکن چند بیتی فی البداهه و
بی ویرایش در جوابتاننگاشته شد ، باشد که قضاوت بین ما واگذار شود به
ملت بزرگ ایران.
خاک پای ملت ایران - محمد رضا شجریان


گم نخواهد شد صدای ِ نازمن         چونکه از دل می رسد آواز من

این نه آواز من و ساز مناست         این صدای سالهای میهن است

ربنا خواندم که ملت روزهبود         روزه ی دل بود و غمها می فزود

من صدای شادی این مردمم                   من خود آزادی این مردمم

حیف عمری را که جهل آمدپدید          حیف ملت رنگ آزادی ندید

من نه پیرم آنچه را گفتیحسود         پیر راهم دان به هر بود و نبود

مطربم خواندی عزیزا ،جاهلی           جاهلی؟ نه ،نه ،بلکه عاملی

تاج را قدرش شناسی بیخرد          ای که خواندی ملتی را رنگ زرد؟

ملتی را گر ندیدی . مردهای         چوب رب را بی صدا تو خورده ای

این نشان است تا روی روبه زوال         هرکه شد خارج ز مرز اهتدال

قدر"سایه" می شناسی ای عدو؟                  او که هجرت کرد از رفته بر او

سایه خورشید است در اینآسمان      گرچه گفته است او مرا آوازه خوان

خانه ی من شد دل پیر وجوان           معبد عشاق دل شد آستان

من غرور خود ز ملت یافتم                      نی به زر یا زور قدری یافتم

ناز را بازار ملت می خرد                          ملتی نامم به عزت می برد

من اگر خاشاک باشم بهتراست         بهتر از آنکس که مخدوم زر است

خادمش افسوس نادان است وبس        کی شناسد فرق زر با جمله خس

من اگر پیرم ولی مستغنیم                        بی نیاز احترامم ،دون نیم

گوشه گوشه ،نام من آوازشد         آگهی شعرت به کین ،همساز شد

جاهلا! زین بیش تو یاوهمگو           رو ره عشق مرا ای دل بپو



 

/ 0 نظر / 8 بازدید